pexels-antonio-dillard

Gevangen in een oud verhaal

“Het is doodstil. De lucht is zwaar. Er valt een flauw schijnsel naar binnen door de kier tussen de dikke gordijnen. Het ruikt muf zoals vroeger in de zondagskamer van mijn opa en oma met de dikke tapijten en gordijnen. Is het buiten nog licht of valt de schemer al in? Aan de noten-houten tafel zit een wat oudere  man. Zijn mond zuur en ogen streng en ietwat kil. Zijn strakke vooringenomen blik glijdt door de ruimte langs ons allemaal en stopt bij mij. Ik voel me klein en niet op mijn gemak. Ik ben moe en zet me schrap. Ik zie mijn zus strak voor zich uitkijkend. Mijn broers en zus lijken gefrustreerd, ronduit kwaad. Mijn ouders nerveus. De spanning is te snijden. Zijn blik is bestraffend als hij zijn vragen begint af te vuren. In zijn ogen ben ik mager, veel te mager. Besef ik wat ik mijn familie aandoe? Heel kort voel ik het gloeien van mijn wangen, ik voel mijn ogen spannen en mijn kaak verstrakt. En dan sta ik aan de zijlijn, ik zie zijn mond bewegen en kijk naar mijn bleke vollemaansgezicht en de donker grijze ogen. Mijn oren sluiten en ik verberg mij in mijn eigen wereldje donker als de nacht… Ik ben er wel, ik ben er niet. Het vonnis valt. Alleen nieuw gewicht kan mij nog helpen.

Het is 10 jaar eerder. Een zonnige lentedag, vogels kwetteren en een zachte zomerbries ruist door de bomen. Kindergelach en stemmen klinken door de gangen. Het is mijn eerste dag en verlegenheid en nieuwsgierig strijden samen als ik aarzelend de nieuwe klas in stap. Om mij heen waakse blikken en soms een lach. Ik wordt bekeken door een groepje meiden en tover een verlegen lach. Een scherpe stem snijdt door de ruimte. De priemende kille ogen van een oude norse vrouw boren zich in mij. Ik voel me heel erg niet meer op mijn gemak. Ze roept me naar voren in de klas. Met klamme handen sta ik voor het bord, het zweet gutst langs mijn rug , Ik voelt de hitte opstijgen naar mijn wangen.. Ze is de juf en en ik voel dat ze mij niet mag. Ze maakt een snijdende opmerking over mijn vader. Ik voel mij krimpen en mijn wangen gloeien rood, tranen prikken in mijn ogen, vertroebelen mijn blik. Voor mij hoor ik joelen en lachen en opmerkingen over mijn vuurrode kop, mijn naam, mijn tanden en mijn oren. Later op het schoolplein staan ze voor mij, het groepje jongens van mijn klas. Ze duwen me en trekken me mee  en sissen dat ze nog niet klaar zijn met mij. Mijn eerste dag van een aantal lange bange jaren. Voor mij geen vrolijk kindergelach..

Dan 15 jaar later. Het was een zware dag zoals alle andere dagen. Nog altijd kan ik mijn draai niet vinden, noch mijn plek. Het is eenzaam bij mij binnen en ik leeft als was het meestal nacht. Ik sta in het zachte licht van een theaterlamp te wachten. Ik ben een vrouw nu, van rond de veertig, op het randje van te mager met vollemaansogen en een bijt-streep op mijn hand. Ik worstel  met eten en vergeten. Iedere keer haalt het verleden mij in. Voor mij dansende paren. Ik zie ze half In gedachten. Ik zal zo aan het werk gaan. Het licht danst met de mensen en even dans ik mee. Dan voel ik de aanwezigheid van die andere vrouw, mijn spieren spannen, mijn alarm gaat aan, ik heb ogen overal en lees in iedereen de onderstroom.  Een koude rilling over mijn rug, ik houdt mijn adem in. Onbewust sluit ik mijn oren. Ik voel mijn lichaam krimpen. Dan kijk ik mijn collega aan. In haar ogen lees ik onze strijd. Ik heb geleerd hoe me te plooien naar haar smaken en tover een gepaste lach. Altijd weer die echo van diepe schaamte, er niet mogen zijn. En hoe hard ik ook werk en hoe goed ik ook wordt, het lijkt niets te veranderen aan het pijnlijke gevoel niet veilig te zijn. Wat zou ik hier graag weg bij het gekonkel en de achterklap.”

Gisteren nam ik deel aan een online training tot NIA Blackbelt teacher met zo’n twintig andere vrouwen. De opdracht: omstebeurt voor de camera, de ander meenemen in je dans. In een keer was ik weer gevangen in dit oude verhaal: de straf, de schaamte, niet goed genoeg zijn, de angst voor de uithalen van andere vrouwen… Ik voelde de voor mij zo bekende, inkrimpende beweging van willen oplossen in het niets. Ik zette mijn camera uit in een vlucht respons. En daar was het de: “Het is genoeg”. Ik ben er klaar mee om mij te verstoppen, onzichtbaar te zijn. Terug weer aan ging de camera, met mijn middelvinger omhoog naar dit verhaal. Schoorvoetend en nieuwsgierig stap ik in mijn licht en laat mij zien.

Men zegt dat de vibratie van onze energie situaties aantrekt die daar bij matchen. Gedachten en emoties zenden hun frequenties uit en de vibratie die daar bij vrij komt zoekt een match. Het is daardoor dat sommige situaties voortdurend weer op je pad komen en je leven door elkaar schoppen totdat je een andere vibratie begint te zenden.

Oude kinderpijn neemt grote vormen. In ons onderbewuste gaan de gepijnigde kinderen hun eigen weg. In therapie-wereld  noemen we het ook wel de schaduw. Daar wonen alle emoties die te pijnlijk en te onveilig zijn om mee te dealen. Ik had mijn manieren om de schaduw bij me weg te houden, dissociëren was daar één van. Het was ook niet persé fijn om in een heel gespannen en en vermoeid lichaam te wonen. Ik was heel snel overprikkeld en altijd alert. Met zoveel spanning en angst leven komt met een prijs. Vroeger of later zegt het lichaam ‘Nee’. Mijn lichaam vond het genoeg. Ze was klaar met de toxische omgevingen waarin ik me iedere keer weer wist te begeven. Alsof het verleden keer op keer opnieuw verteld moest worden.  Die bewuste dag, een zware dag zoals alle andere dagen, besloot ik mijn eigen weg te gaan. Hier begon mijn reis want pas als de directe dreiging weg is komen de overlevingspatronen boven tafel. De coping-mechanismen, gedragingen, diepe overtuigingen en emotionele gewoonten die op auto repeat staan.

Mijn reis ging in etappe. Eerst heb ik mijn lichaam leren kennen.. De dans die me ooit de das om deed liet me nu de weg naar huis terug vinden. Een veilig gevoel komt niet van de ene dag op morgen. Het vraagt om steeds weer in te tunen, af te stemmen met de stroom van gevoelens binnen, de beweging van mijn lichaam, inkrimping of verruiming. Ik bleef vragen, nieuwsgierig naar de relaties in mijn binnen, leergierig. Langzaam dalend, spelend met angst en een verlangen naar plezier, liet mijn wortels voelen in de aarde, zachtjes vallend door emotionele lagen,  rillend, trillend, gillend, schaterlachend door een zee van tranen, kwam ik thuis bij mijzelf, mijn innerlijke sprankel.

Wil jij jouw innerlijke sprankel terugvinden en weer laten vlammen? Ik schijn graag mijn licht voor jou.  Ik ben jouw gids en ondersteun je op jouw reis. Wist je dat ik ook solo-retreats geef hier in de prachtige natuur in Zuid Spanje? Je verblijft dan in een lief klein huisje tussen de olijven en amandelen, met uitzicht op de pracht en kracht van moeder aarde. Naast de ‘innerlijke-reis-sessies, zorg ik dat je heerlijk gezond eet en alle ruimte hebt om tot rust te komen, te verteren en een nieuwe beweging te maken. Wil je meer weten? Boek hier een skype/zoom gesprek met mij